Alan Lezan

NATALİA

Berlin, 1990’ların ortası
Kalkınan bir şehir — ham, özgür, elektrikli.
Terk edilmiş fabrika katları, doğaçlama barlar ve yasadışı kulüpler arasında yeni bir sahne doğuyor: Drum’n’Bass, özgürlüğü ilk kez gerçekten hisseden bir kuşak tarafından taşınıyor.

Bilişimci Alan, Charlottenburg’da düzenli ve öngörülebilir bir yaşam sürer; bir paylaşımlı dairede — ta ki bir gece Spree kıyısında Natalia Lazarus ile karşılaşana dek.

Fransız. Eksantrik. Extravagant…

Sanki başka bir ritimden gelmiş gibi duran bir kadın. Uydurma olamayacak kadar inanılmaz, yalan gibi görünmeyecek kadar da kesin hikâyeler anlatır. Kuralsız, açıklamasız, görünür bir geçmişi olmadan yaşar — ve aniden Alan’ın mutfağında, sanki bu gayet doğalmış gibi belirir.

Gece boyunca şehirde sürüklenir, şafakta sessizce geri döner; aralarında dokunuşa ihtiyaç duymayan, aşktan daha tehlikeli bir yakınlık oluşur.

Natalia kim?
Sanatçı,
Sürüklenen,
Özgür ruh mu?

Yoksa asla kalamayan biri mi?

Alan anlar:

Hiç sahip olmadığın birini kaybedebilirsin.
Ve bazı insanlar renkler gibidir — tutulamazlar, sadece oradayken izlenebilirler.

NATALİA, gelip geçenin güzelliği, bizi değiştiren karşılaşmalar ve kimseye ait olmayan — hatta kendine bile ait olmayan — bir kadın üzerine bir novella.

Alan Lezan || 17.06.2026